r0za_747m

گفتگو با خدا

خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم

خدا گفت :

                                         _پس می خواهی با من گفتگو کنی !

                                                                گفتم اگر وقت داشته باشی

                                                                                                لبخند زد.

گفت :

                                         _وقت من ابدی است .

                                           چه سوالاتی در ذهن داری ، که می خواهی از من بپرسی ؟!

گفتم :

                                         _چه چیز بیش از همه

                                           شما را در مورد انسان متعجب می کند !

خدا پاسخ داد :

                                         _این که آن ها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند.

                                           عجله دارند که زودتر بزرگ شوند،

                                           و بعد که بزرگ شدند

                                           حسرت در دوران کودکی را می خورند .

                                         _این که سلامتیشان را صرف به دست آوردن پول می کنند ،

                                           و پولشان را خرج حفظ سلامتی خود می کنند .

                                         _ این که با نگرانی به آینده

                                                زمان حال

                                                     فراموششان می شود ،

                                                               آن چنان که نه در آینده زندگی می کنند ،

                                                                                                                نه در حال

                                          _این که چنان زندگی می کنند

                                            که گویی هرگز نخواهند مرد ،

                                            و چنان می میرند که گویی

                                             هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست های مرا در دست گرفت

و مدتی هر دو ساکت ماندیم .

بعد پرسیدم :

                                          _به عنوان یک پدر ،

                                            می خواهید فرزندانتان

                                            چه درس هایی از زندگی یاد بگیرند ؟

خدا با لبخند پاسخ داد :

                                           _یاد بگیرند که نمی توان

                                             دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد ،

                                              اما می توان محبوب دیگران شد.

                                           _یاد بگیرند که خوب نیست

                                             خود را با دیگران مقایسه کنند.

                                            _یاد بگیرند که ثروت

                                                     کسی نیست که دارایی بیش تری دارد ،

                                                                                       بلکه کسی است که

                                                                                                      نیاز کم تری دارد.

                                             _یاد بگیرند ظرف چند ثانیه می توانیم

                                               زخم عمیقی در دل کسانی که دوستشان داریم ، ایجاد کنیم .

                                                و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد .

                                             _یاد بگیرند کسانی هستند

                                               که آن ها را عمیقا دوست دارند ،

                                               اما بلد نیستند احساساتشان را

                                               ابراز کنند یا نشان دهند.

                                              _با بخشیدن ، بخشش یاد بگیرند .

                                              _یاد بگیرند که همیشه کافی نیست

                                                دیگران آن ها را ببخشند ،

                                                بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند.

                                               _یاد بگیرند که می شود

                                                        دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کرد ،

                                                                                        و آن را متفاوت ببینند.

                                                _و یاد بگیرند که من این جا هستم.

                                                                                              همیشه

                                                                                                    و همیشه در قلبتان ،

                                                                                                                            همیشه .

همیشه مهربون

در امتداد لحظه هام

                              تنها تو هستی رو به روم

آرامش قلب منی

                              ای منتهای آرزو

ای همیشه مهربون

                              تو زندگیم بمون

دلم و تنها نذار

                              من و از خودت نرون

با تو دارم به خدا آرزوی زندگی

                              عاشق روی توام در کمال بندگی

می گویند شیشه احساس ندارد ... نمی خندد... نمی گرید... اما وقتی بر روی  شیشه بخار گرفته ای نوشتم،دوستت دارم ...آرام آرام گریست ...

عشق ایستادن زیر بارون و خیس شدن با هم دیگر نیست...

عشق آناست که برای دیگری چتری شود و او هیچ وقت نفهمد چرا خیس نشده است.

رز سفيد ديگه بزرگ شده بود ، فصل هم فصل جفت گيري و انتخاب همسر و زندگي مشترك بود.

 رز سفيد چند ماهي بود كه عاشق شقايق زرد شده بود به حدي كه صبح زود با اولين عطر افشاني شقايق زرد ، از خواب بيدار مي شد و شبها سعي مي كرد با نگاه كردن به شقايق زرد خوابش ببره .  شقايق زرد اين موضوع رو فهميده بود كه رز سفيد عاشقش شده و به همين دليل هر روز صبح بعد از بيدار شدن اولين كارش عطر افشاني شده بود. شقايق زرد از اين موضوع با اطلاع بود كه نمي تونه با رز سفيد ازدواج كنه ولي رز سفيد كه روحش خبر دار نبود موضوع عاشق شدنش رو با مادرش در ميون گذاشت مادرش هم از قانون طبيعت براش گفت و اين قانون رو گفت كه يه رز سفيد نمي تونه با يه شقايق زرد گرده افشاني كنه .

شقايق زرد كه اين موضوع را شنيد خيلي غمگين و افسرده شد به حدي كه اشكاش روي گلبرگهايش جاري شد. از اون روز به بعد زندگي خيلي سخت مي گذشت تا يه روز تصميم گرفت قانون طبيعت رو زير پا بزاره و با اون صحبت كنه ، رفت پيش شقايق زرد و شروع به تعريف كردن كرد و گفت كه هر روز با بوي خوش تو از خواب بيدار و هر شب با نگاه به تو به خواب مي روم.

شقايق زرد اون رو نا اميد نكرد ولي گفت كه فكر ازدواج با من رو از سرت بيرون كن.

از اون روز به بعد كار رز سفيد شده بود پيدا كردن حرفاي عاشقانه براي گفتن به شقايق زرد ، درست كردن چتر براي خيس نشدن شقايق زرد زير بارون.           

پاييز داشت شروع مي شد فصل گرده افشاني هم فرا رسيده بود. شقايق زرد هم كه مي دونست نمي تونه با رز سفيد ازدواج كنه دنبال يك جفت براي خودش مي گشت. رز سفيد كه روحش هم با خبر نبود فقط به فكر شقايق زرد بود به حدي كه براي پاييزش جفت پيدا نكرده بود و براي زمستونش هم چتري نساخته بود.

شقايق زرد يه هم نوع مثل خودش انتخاب كرد. يه روز كه رز سفيد از خواب بيدار شد و دست شقايق زرد رو تو دست ديگري در حال گرده افشاني ديد ، خيلي افسرده و ناراحت شد. رز سفيد اون سال براي خودش هيچ جفتي رو انتخاب نكرد و تنها موند و با غصه به خواب زمستوني رفت. شقايق زرد هم با همسرش بدون توجه به رز سفيد كه تو سرما خوابيده ، به خواب رفت.

رز سفيد كه قبل از خواب زمستوني تصميمش رو گرفته بود اواسط زمستون از خواب بيدار شد و بعد از يه نگاه به شقايق زرد كه كنار همسرش خوابيده ، دست به ريشه هايش برد و آنها را از زمين جدا كرد. در همين هنگام آسمان تيره و تيره تر شد و زمين و آسمان را با گلوله هاي برفي سفيد پوش كرد.

زمستون به زودي به پايان رسيد و آفتاب چهره خود را بر زمين نمايان ساخت برفها شروع به آب شدن كردن شقايق زرد بعد از بيدار شدن از خواب جمعي را ديد كه همسرش هم به دور آن ايستاده بود بلند شد به سمت آن جمع رفت از لاي پاي گلها ، گلي معلوم بود كه بر زمين افتاده بود ، بلند شد بعد از كنار زدن چترش يادش آمد كه اين چتر ساخت دستهاي رز سفيد است براي لحظه كوتاهي دلتنگش شد.

جلو رفت گلها را كنار زد و پيكر بيجان و پژمرده شقايق زرد بود كه همه را به دور خود جمع كرده بود و صداي تعاريفش فضا را پر كرده بود  مادر رز سفيد را ديد كه با چشمان پر از اشك به شقايق زرد نگاه مي كرد.

شقايق زرد شروع به گريه كردن و دست كشيدن به روي گلبرگ هاي رز سفيد كرد.

اما حالا چه سود  ...

داستان عاشقي

شب بود و هوا هم خيلي خوب بود! تو چله تابستون،‌ باد خنک شبانه کوهستان گونه هاشو نوازش ميکرد

موهاي آشفتشو با دستهاش آروم کرد و شيشه اتومبيلش رو بالا کشيد که به عشق بازي باد و موهاي همسفرش خاتمه بده

براي اولين بار بود که با هم همسفر شده بودن

پسرک نيم نگاهي به دخترکي که کنارش رو صندلي کمک راننده نشسته بود انداخت

چشماي قشنگشو بسته بود و تابش مهتاب روي صورت لطيفش اونو شبيه پري شهر قصه ها کرده بود

لبخند زيبايي روي لبهاي خوش ترکيبش نشسته بود که حاکي از رضايت و آرامش اون بود

به سختي چشماي بي قرارش رو از صورت معشوقش گرفت و به جاده دوخت

حالا ديگه تقريبا به مقصد رسيده بودند

با ايستادن ماشين دخترک چشم عسلي هم چشماشو باز کرد و متوجه پايان عمر کوتاه سفر شد

ـ پاشو! پاشو عروسک قشنگ من

ـ پاشو دلبرکم که امشبي را که در آنيم غنيمت شمريم! شايد اي جان!‌ نرسيم به فرداي دگر

دخترک لبخندي زد و از ماشين پياده شد و با هم وارد ويلا شدن

امشب اولين شب با هم بودنشون بود

اولين شبي که تا صبح با هم بودن و اين هميشه بزرگترين آرزوي اونا بود

چند وقتي بود که براي با هم بودن با خانوادهاشون مي جنگيدن و بعد از کلي جار و جنجال و به نتيجه نرسيدن، بالاخره دخترک راضي شد که پيشنهاد پسرک رو بپذيره و حالا اونا به دور از چشم خونواده هاشون ميتونن در کنار هم باشن! حتي شده براي ۱ شب

دخترک مانتو و روسريشو در مياره و ميره کنار پنجره! با اون هيکل ظريف و لوندي که داره کنار پنجره اي رو به کوهاي بلند که مهتاب سعي در داخل آمدن داره چقدر هوس انگيز به نظر مي رسه

و پسرک از پشت، تمام اندام عشقش رو بادقت بررسي ميکنه و قند توي دلش آب ميشه که بالاخره به مرادش ميرسه امشب

آروم نزديک دخترک ميشه و دستاشو دور کمرش حلقه ميکنه و در گوشش ميگه

تو منو ديوونه خودت کردي فرشته ناجي من! عروسک من!‌ ماه من!‌ عشق من! همه زندگي من

به اندازه تمام ستارهايي که امشب تو آسمونه دوستت دارم عزيزم

و گونه هاي دخترک را مي بوسد

دخترک هم بر مي گرده و دستهاشو به گردن پسرک آويز مي کنه و مجنون روياهاشو کاملا در آغوش مي گيره و ميگه: منم همينطور! خيلي دوستت دارم

و آروم آروم ميرن رو تخت خواب و آماده ميشن تا به دور از هر حصار و مانعي سلولهاي بدن همديگه رو لمس و عطر تنشون رو با تمام وجود حس کنن

ناگهان دخترک انگار که چيزي به يادش امده باشه از رختخواب بلند ميشه و دوباره ميره کنار پنجره

دستي به موهاي خرمايي بلندش که روي سينه هاشو پوشونده ميکشه و با کمي اضطراب ميگه

من ميترسم عزيزم! دلم شور ميزنه

پسرک که انتظار همچين حرکتي رو از دخترک نداشت بلند ميشه با همون لحن آروم ميگه

نترس خوشگلکم! برگرد به رختخواب! معجزه عشق همه چيزو درست ميکنه

امشب دريچه اي جديد به رومون باز ميشه و من و تو تبديل به ما ميشيم

اين قصه و افسانه نيست عزيزم! عشق يه حقيقته! اينو مطمئن باش

نور مهتاب زيبايي خاصي به چشمان پسرک داده! چند ثانيه اي به چشمان هم خيره مي مونن و بعد از چند ثانيه سکوت، دخترک که انگار چشمان پسرک جادوش کرده دوباره برميگرده به رختخواب و اينبار خودشو در آغوش پسرک رها ميکنه و چشماشو ميبنده تا به اوج لذت و آرامش برسه و خودشو اينبار در نه درکنار عشقش! بلکه در وجودش ببينه و ما شدن رو تجربه کنه

حتي براي ۱ شب

آسمان نيلگون را بالاي سرم و زمين سخت را زير پاهايم حس مي كردم ، غروب پاييزي زيبايي بود ، سرما نيمي از وجودم را فرا گرفته بود گويي حس غريبي درون دلم آج و واج مانده بود. دستانم از سرما طاقت بيرون ماندن از جيبانم را نداشتند. پرندگان نزديك دودكش هاي منازل اطراق كرده بودند . صداي ناله اي حواسم را به خودش جلب كرد صدا از داخل كوچه اي كه در سمت چپ من قرار داشت مي آمد ، جلو رفتم دختري را  با چادر ديدم كه زانوهايش را بغل كرده بود و سرش را روي آنها نگاشته بود و مي گريست. دخترك متوجه من نشد ، من هم برگشتم و به راهم ادامه دادم چند كوچه اي بيشتر دور نشده بودم كه دلم رضا نداد و مجبور به برگشتن شدم سوالات عجيب و غريب تو ذهنم ديگه داشت كلافم مي كرد. برگشتم ديدم سرش را از زانوش برداشته و روي ديوار پشت سرش گذاشته. اين بار متوجه من شد ، خودش رو جمع و جور كرد و مي خواست بلند شه ،كه براي يه لحظه فكر كردم از من ترسيده نمي دونستم چي بگم و از كجا شروع كنم و بايد بهش دلداري مي دادم و اونو از خودم مطمئن مي كردم.

گفتم خانوم ببخشيد چيزي شده ، با بي رحمي و وقاهت تمام و با صداي آلوده به بغض و عتش گفت به شما ربطي نداره. منم گفتم درسته و رويم را برگرداندم تا برم . خيلي تو برجكم خورده بود مثل اينكه ارزش خودم رو خيلي پايين آورده بودم. خيلي سرخ شده بودم به طوري كه ديگه سرماي هوا رو حس نمي كردم.

دو سه قدمي دور شده بودم كه گفت وايستا منم به راهم ادامه دادم و به حرفش گوش نكردم ، دوباره تكرار كرد ، باز هم من به راهم ادامه دادم. اين بار زد زير گريه و گفت خواهش مي كنم و نمي دونم چي شد كه يهو سر جايم ميخ كوب شدم و به راهم ادامه ندادم ، كوچه ي خيلي كوچيكي بود تقريبا مي شه گفت سر كوچه رسيده بودم ، رويم را بر نگردانده بودم كه گفت يه هم صحبت مي خوام ، يه نفر رو مي خوام كه كمكم كنه خواهش مي كنم كمكم كن. از پشتم اومد و روبه رويم ايستاد جز گريه چيزي تو چشماش نمي شد ديد. به نظر دختر با محبتي مي اومد تقريبا خوام وجودش شده بودم كه دستم رو گرفت و بالا آورد و يك اشكش رو با دستان من بر روي گونه هاي خشكيدش جاري كرد. به راه افتاد منم پشت سرش ، به پاركي كه در همان نزديكي بود رسيديم من خيلي ديرم شده بود بايد مي رفتم خونه ولي غرورم و حس انسانيتم نمي ذاشت ، رفت و نشست منم كه پشت سرش بودم رفتم و كنار اون نيمكت ايستادم . شروع كرد به گفتن به مشكلاتش به گفتن اين چيزا:

ما خيلي وعضمون خوب بود تقريبا مي شد گفت كه بهترين زندگي ها رو داشتيم كه مادرم فوت كرد و من 7 سال بيشتر نداشتم بابام معتاد شد خيلي از زندگيمونو از دست داديم شبا دير مي اومد جايي رسيده بود كه ديگه فرش زير پامونو فروختيم خونمون رو فروختيم و هيچي برامون نموند تو اين دنيا فقط من مونده بودم و پدرم ، ديگه هيچ قوم و خويشي هم برامون نمونده بود ديگه به سني رسيده بودم كه بايد شوهر مي كردم ولي كو خواستگار مگه كسي پيدا مي شد با وعضي كه من داشتم حاظر بشه با من ازدواج كنه ... نه هيچ كسي پيدا نمي شد تا اينكه يه روز بابام با دسته يه پسري تو دستاش اومد خونه كه اونم مثل خودش معتاد بود . بابام نشست ، جلو پسره كلي بام حرف زد  كه من نمي تونم خرجتو بدم و من خودم مشكل دارم و از اين حرفا ... من كه خيلي دلم برا بابام سوخته بود به اين ازدواج تن در دادم و يه چند هفته بعدش هم بابام  رو گوشه خيابون بي جون پيدا كردن.

بعد از دو سه هفته كه ديگه بي كس بي كس شده بودم ، شوهرم بم گفت تو صيغه من بودي و من و بابات با هم توافق كرده بوديم تا وقتي تو باهامي خرج تو و اون رو بدم حالا هم از دستت خسته شدم و بايد بري.

من رو از خونه بيرون كرد و در رو به روم بست اون جا هم كه نشسته بودم خونمون بود  ولي 10    ،    12  ساعتي هم بيشتر كه من اونجا نشستم من خيلي دعا كردم يكي بياد كمكم كنه ولي هيچ كس پيدا نمي شد ، ديگه نا اميد شده بودم كه تو اومدي ولي من چون دعاهايم را فراموش كرده بودم فكر كردم تو هم يه پسر خيابوني باشي كه اون حرف رو بت زدم

ولي وقتي ديدم بي صدا برگشتي و رفتي فكر اين افتادم كه خدا تو رو برا كمك به من فرستاده و تو رو نگه داشتم .

منم ساكت ايستاده بودم و فقط شنونده ، ولي اشكهام ديگه صورتم رو خيس خالي كرده بود و سرما هم به اشكام فرصت خشك شدن رو نمي داد.

گوشيمو برداشتم به مادرم زنگ زدم (خانوادم رو اينجور مسائل خيلي حساسن) ونيمي از قصه رو براش تعريف كردم تا ببينم مي تونه جايي رو براش پيدا كنه يا نه مادرم با ماشين اومد دنبالمون ما رو برداشت و خونه  رفتيم من كه خيلي خسته بودم خوابيم صبح كه بيدار شدم صبحانه بر خلاف معمول هعميشه  ، آماده روي ميز بود ،  اون رو ديدمش كه با چادر گل گلي تو خونمون بود ازش سوال كردم ديشب چي شد گفت مادرت تا صبح بيدار بود و غصه هاي من رو مادرانه گوش مي كرد و آخراي شب به من گفت مي توني پيش ما بموني تا هر وقت كه خودت مي خواي ولي قول نميدم جون امروز بايد با باباتم صحبت  كنه و ببينه نتيجه چي ميشه.

اون روز تموم شد ديگه خانواده ما پنج نفره شده بود  (من و خواهرم و بابام و مادرم و اون خانومه)

همه چي برام عجيب و غير قابل درك شده بود هر روز كه مي گذشت من به عشق و عاشقي نزديك تر مي شدم اين موضوع رو هم مادر و پدرم مي ديدن و گه گاه بابام با هام يواشكي و خارج از خونه صحبت مي كرد و مي گفت بايد مراقب خودت و اون باشي چون اون تو خونه ما مهمونه و بلاخره يه روز مي ره.

اين حرفا رو ديگه نمي تونستم تحمل كنم .

مادرم براش كنار خودش كار جور كرد و كاراش رو زير نظر گرفت و همينجور دوستاشو

بابامم براش طلاقش رو پي گيري كرد

ديگه همه به اين نتيجه رسيده بودن كه اون يه دختره پاك و بي گناهه ولي با اين حال قبول كردن خيلي چيزا برا خودم و پدر و مادرم سخت بود

ديگه بعد از گذشتن دو سال به اين نتيجه رسيده بودم كه من و اون مي تونيم با هم خوشبخت باشيم . موضوع رو با پدر و مادرم در ميون گذاشتم و اونها هم رضايت خودشون رو اعلام كردن .

حالا ما با هم ازدواج كرديم و يه بچه هم داريم و زندگيه بسيار خوب و زيبايي و دور از خيلي چيزا كه تو بعضي از  زندگي هاي امروزه است رو داريم.

ولي همه ي زندگي ما مثل يه معما بود كه جوابش هم داخل خودش گنجونده شده بود.

بازم سه شنبه شده بود و من بايد مي رفتم محل قرار هميشگيمون.

رفتم اون زودتر از من اومده بود ، صداش كردم از پشت صندلي بلند شد و اومد مقابلم ايستاد.

انگار خيلي ناراحت بود و مي خواست يه چيزي رو بم بگه .

يه راست گفت:

 حامد مي خوام ازت جدا شم ،                 ناخودآگاه گفتم (چرا؟)

گفت:

ديگه انگيزه اي ندارم ... دس خودم نيست   (انگيزه نداري ، چرا؟)

همه جا ساكت شده بود ، شايد هم من چيزي نمي شنيدم ، در نگاهش اندوه موج مي زد .

 نسيم سردي وزيد كه هم من و هم شاخ و برگ درختان را آشفته كرد .

آسمان يكپارچه ابري بود  كه يكدفعه با يه صداي بسيار آهسته گفت  ، مريضم...

(چه مريضي يي ... ديدم امروز به جور ديگه اي نبينم غمگيني )

يكباره صداي غرش رعد ، آسمان را تكان داد . انگار حرف نامربوطي زده بودم. ساكت شدم انگار يه چيزي بهم گفت (ديگه بسه خفه شو ...) نگاهم به كيفش افتاد كه تو مشتش بلاتكليف بود.

همينجا بود كه گفت:

 ((حامد من سرطان دارم .. سرطان خون... يك ماه و نيمه كه مرتب قرص مي خورم ... اما ...))

مات و مبهوت جلوش مثل ديوونه ها ايستاده بودم و نگاهش مي كردم خودكار از دستم افتاد ، محو نگاهش شدم ، چه نگاه نافذي ! نگاهي افسرده و معصوم: مانده  بودم چه بگويم. لبخندي سرد به لب آورد. يخ زده و بي تفاوت آرام برگشت و ساكت سر جايش نشست  ، منم كه در چند قدميش ميخ كوب زمين شده بودم ، بعد از چند لحظه رفتم و كنارش نشستم.

باران پاييزي باريدن گرفت . آسمان عقده گشايي مي كرد و زمين زير شلاق بي امان باران پوشيده شده بود . دل آدم رپو مي گرفت و غم به جانش مي ريخت بلاخره قانعش كردم كه مي خوام كنارش بمونم تا دم مرگ.

زمان مثل باد گذشت ، روزها و ماهها و هفته ها پي هم سپري مي شدند ، روز سه شنبه شد ،  طبق معمول رفتم سر قرار هميشگيمون .

كه ديدم صندليمون خاليه فكر كردم دير كرده ... خيلي منتظر شدم ... همينجا بود كه گوشيمو برداشتم و بي دريغ شروع به شماره گرفتن كردم ...

دينگ ، دين ، دينگ دينگ ... دينگ

علي داداش كوچيكش گوشي رو برداشت ، سلام كردم متوجه صدايي از پشت گوشي شدم صداي قرآن مي اومد ..

والارض و ما طحئها و نفس و ما سوها فالهمها فجورها و تقوئها .           الله ....

يكباره بغض گلويم را فشرد و آسمان باز باراني و دلم و چهره ام را باراني كرد.

اينجا بود كه فهميدم ديگه همدمي ندارم  .

داستانی را که می خواهم برایتان نقل کنم درباره ی سربازی است که پس از جنگ ویتنام می خواست به خانه ی خود باز گردد. سرباز قبل از این که به خانه برسد، از نیویورک با پدر و مادرش  تماس گرفت و گفت : ( پدر و مادر عزیزم ، جنگ تمام شده  و من می خواهم به خانه بازگردم، ولی خواهشی از شما دارم  رفیقی دارم که می خواهم او را با خود به خانه بیاورم ) پدر و مادر او در پاسخ گفتند : ( ما با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم ) پسر ادامه داد: ( ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید، او در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد با مین یک دست و یک پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن ندارد و من می خواهم که اجازه دهید او با ما زندگی کند.) پدرش گفت : ( پسر عزیزم، متاسفیم که این مشکل برای دوست تو به وجود آمده است ما کمک می کنیم تا جایی برای زندگی در شهر پیدا کند.) پسرگفت: ( نه من می خواهم که او در منزل ما زندگی کند.) آنها در جواب گفتند: ( نه، فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد بود. ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه نمی دهیم او  آرامش زندگی ما را بر هم بزند. بهتر است به خانه برگردی و او را فراموش کنی.) در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند. چند روز بعد پلیس نیویورک  به خانواده ی پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه ی سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خودکشی هستند. پدر و مادر او آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشکی قانونی مراجعه کردند. با دیدن جسد، قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد. پسر آنها یک دست و یک پا نداشت!              آة خداي من

درويشي قصه زير را تعريف مي کرد :

يکي بود يکي نبود مردي بود که زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود. وقتي مُرد همه مي گفتند به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ً به بهشت مي رود .

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد. فرشته نگهباني که بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد . در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايي نمي خواهد هر کس به آنجا برسد مي تواند وارد شود.مَرد وارد شد و آنجا ماند .چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت اين کار شما تروريسم خالص است.

نگهبان که نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟

شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت : آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگي ما را به هم زده.از وقتي که رسيده نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند درجهنم با هم گفت و گو مي کنند يکديگر را در آغوش مي کشند و مي بوسندجهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد.

وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت : با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند.

آري عشق به وسعت درياست

عشق به وسعت درياي بي كران است آنقدر واژه در عشق معنا مي شود كه حتي در هزاران فرهنگ لغت نمي توانيم معناي تك تك واژه هاي آن را بيابيم

تا حالا فكر كرديد عشق در كنار چند هزار لغت ديگر معني پيدا مي كند

عشق در كنار كلماتي مانند تنهايي جدايي دوري اشك غصه پول و خيلي چيز هاي ديگه معني پيدا مي كنه

اما دو كلمه عاشق و معشوق  فقط و فقط در كنار هم معنا پيدا مي كنه

من كه جايي نديدم نوشته باشه پول و عاشق يا ...

پس عشق می تونه نسبت به خیلی چیزا باشه ولی عاشق و معشوقن که فقط ماله همن

ليلي و مجنون عاشق هم بودن ولي الآن تو زمونه ما فقط چند تا اسم از اونا مونده و حتي كتابهاي اونا فقط تو كتابخونه هاي بابا بزرگامون و كتابخونه هاي سطح شهر پيدا مي شه

جووناي حالا حتي نمي دونن كه ليلي و مجنون به هم رسيدند يا نه

فقط از روي چند تا فيلم مي تونن اونا رو تفسير كنن

تا حالا فكر كرديد چند نفر تو دنيا دوستتون دارن نه خداييش

فكر نكنم تعدادشون به تعداد انگشتاي دست برسه حالا وسيع تر فكر كنين ببينين آيا اوني كه شما رو خلق كرده شما رو دوست داره

آره اين جوابي نيست كه بگين نه . چون اون همه بنده هاشو دوست داره

مي دونين زنا بالاترين ارزش رو تو دنيا به چي مي دونن آره به يك تكه طلاي بي ارزش و مرد ها هم به يه عشق پاك و مقداري هم پول

ولي تو بيا و مثل من به اين چيزا فكر نكن و به اين فكر كن كه ارزش خودمونو چي جوري بالا ببريم پيش خيلي ها

بياين سعي كنيم بين خودمون و ديگران تفاوت بذاريم ايجاد كردن تفاوت خيلي چيزا رو به دنبال داره

 مثل رضايت و دوستي و محبت و اون شش تا اصلي رو كه من به دنبالشم اون شش تا اصل اينان

عشق صفا صميميت    ايثار گذشت فداكاري

كل زندگي مون رو تون اين شش تا حرف خلاصه كنيم تفاوت رو بشناسيم آدم متفاوت رو تشخيص بديم و تو زندگيمون به اينا پايبند باشيم

اما پايبند بودن به اينا كافي نيست باقيش رو مي ذارم به عهد خودتون به نظر شما ديگه چي مي خواد

دوست دارم تو نظراتم وقتي مي آم نگاه مي كنم حرفاي دلتو توش بخونم.

گاهی اوقات که احساس ميکنی از فرط خستگی شونه هات داره زير بار زندگی خم ميشه

چشماتو ميبندی و آرزو ميکنی يکی باشه که سرتو رو شونه هاش بذاری و زار زار گريه کنی يکی

باشه که بهش تکيه کنی و بار تنهايی هاتو باهاش قسمت کنی .يکی که شونش مرحم  خستگيت

باشه .اما وقتی چشماتو باز ميکنی ميبينی کسی کنارت نيست احساس ميکنی سنگينی بار

زندگی رو شونه هات چند برابر شده پس هيچوقت تو رويا با کسی زندگی نکن

چون ممکنه نتونی کابوس نبودنشو تحمل کنی.

در انتظارت نشستم در کلبه صفا و یکرنگی و زیر آسمان بی ریا منتظرم تا بیایی و لبانم را به لبخند شکوفا سازی و شادی را مهمان چشمان غم آلودم کنی در انتظارت هستم تا زمزمه های دلتنگی خود را با تو بگویم                                                    

 یک نصیحت:      مواظب خودت باش

روزي روزگاري در جزيره اي دور افتاده تمام احساسها کنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي کردند. خوشبختي، پولداري، عشق، دانايي، صبر، غم، ترس و ... هر کدام به روش خود مي زيستند. تا اينکه يک روز دانايي به همه گفت: "هر چه زودتر اين جزيره را ترک کنيد، زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت و اگر بمانيد غرق مي شويد." تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبار خانه هايشان بيرون آوردند و تعميرش کردند و پس از عايق کاري و اصلاح پاروها منتظر روز حادثه شدند. همه چيز از يک طوفان بزرگ شروع شد و هوا بقدري خراب شد که همه بسرعت سوار قايقها شدند و پاروزنان جزيره را ترک کردند. در اين ميان عشق هم سوار بر قايقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات جزيره شد که همگي به کنار ساحل آمده بودند و «وحشت» را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند که او سوار بر قايقش شود. «عشق» به سرعت برگشت و قايقش را به همه حيوانها و «وحشت» زنداني شده سپرد. آنها همگي سوار شدند و ديگر جايي براي عشق نماند. قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند. جزيره لحظه به لحظه بيشتر زير آب مي رفت و «عشق» تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا «ترس» جزيره را ترک کرده بود اما نياز به کمک داشت. فرياد زد و از همه احساسها کمک خواست. اول کسي جوابش را نداد. در همان نزديکي قايق دوستش «ثروتمندي» را ديد و گفت: "«ثروتمندي» عزيز به من کمک کن." «ثروتمندي» گفت: "متاسفم، قايقم پر از پول و شمش طلاست و جايي براي تو نيست." «عشق» رو به سوي «غرور» کرد و گفت: "مرا نجات مي دهي؟" «غرور» پاسخ داد: "هرگز، تو خيسي و مرا خيس مي کني." «عشق» رو به سوي غم کرد و گفت: "اي دوست عزيز مرا نجات بده." اما «غم» گفت: "متاسفم دوست خوبم، من به قدري غمگينم که ياراي کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتياج به کمک دارم." در اين بين «خوشگذراني» و «بيکاري» از کنار عشق گذشتند ولي عشق هرگز از آنها کمک نخواست! از دور «شهوت» را ديد و به او گفت: "آيا به من کمک مي کني؟" «شهوت پاسخ داد: "البته که نه! ..... سالها منتظر اين لحظه بودم که تو بميري!...يادت هست هميشه مرا تحقير مي کردي؟ همه مي گفتند تو از من برتري! از مرگت خوشحال خواهم شد!" «عشق که نمي توانست «نا اميد» باشد رو به سوي خداوند کرد و گفت: "خدايا مرا نجات بده." ناگهان صدايي از دور به گوشش رسيد که فرياد مي زد: "نگران نباش، تو را نجات خواهم داد." عشق بقدري آب خورده بود که نتوانست خود را روي آب نگه دارد و بيهوش شد. پس از به هوش آمدن، با تعجب خود را در قايق «دانايي» يافت. آفتاب در آسمان پديدار مي شد و دريا آرامتر شده بود. جزيره داشت آرام آرام از زير هجوم آب بيرون مي آمد و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند. «عشق برخاست. به «دانايي» سلام کرد و از او تشکر نمود. «دانايي» پاسخ سلامش را داد و گفت: "من «شجاعتش» را نداشتم که به نجات تو بيايم.«شجاعت» هم که قايقش دور از من بود، نمي توانست براي نجات تو راهي پيدا کند.تعجب مي کنم تو بدون من و «شجاعت» چطور به نجات «وحشت» و حيوانات رفتي؟ هميشه مي دانستم در تو نيرويي هست که در هيچکدام از ما نيست. تو لايق فرماندهي همه احساسها هستي. «عشق» تشکر کرد و گفت: "بايد بقيه را هم پيدا کنيم و به سمت جزيره برويم ولي قبل از رفتن مي خواهم بدانم که چه کسي مرا نجات داد؟" «دانايي» گفت: "او زمان بود." «عشق» با تعجب گفت: "«زمان»؟" «دانايي» لبخندي زد و پاسخ داد: "بله، «زمان»، چون اين فقط «زمان» است که مي تواند بزرگي و ارزش «عشق» را درک کند!!!!

ميدانم که نميداني...!

ميداني که خيلي دوستت دارم ، ميدانم که نميداني بيش از عشق بر تو عاشقم....

ميداني که بدون تو زندگي برايم پوچ است ، ميدانم که نميداني بعد از تو ديگر زندگي

وجود ندارد....ميداني که بدون تو عاشقي برايم عذاب است ،

ميدانم که نميداني بعد از تو ديگر قلبي نيست براي عاشق شدن....

ميداني که اگر از کنارم بروي لحظه هاي زندگي برايم پر از درد و عذاب مي شود ،

ميدانم که نميداني بدون تو ديگر لحظه اي باقي نيست براي ادامه زندگي...

ميداني که همه فکر و زندگي من تو شده اي و تمام لحظه ها نام تو را در قلبم زمزمه

ميکنم ، ميدانم که نميداني از زندگي برايم عزيزتري ، زندگي در مقابل تو برايم کم

است تو دنياي من شده اي عزيزم...

مي داني که تو لايق اين قلب عاشق مني ، ميدانم که نميداني تو لايق تر از آن

هستي که تصور ميکني!ميداني که بدون تو من تنهاي تنهايم ،

ميدانم که نميداني آن زمان تنها تر از من ديگر تنهايي نيست!

مي داني که خيلي بيقرارم و انتظار ميکشم که به تو برسم و تو را در آغوش خود

بگيرم, ميدانم که نميداني از اين انتظار ديگر خسته و دلشکسته شده ام...

مي داني که از اين دوري و فاصله در بيشتر لحظه ها چشمانم خيس است ، ميدانم

که نميداني ديگر در اعماق چشمانم اشکي نيست!

ميداني که آرزو دارم دستانت را بگيرم ، تو را در آغوش خود بفشارم ، بر لبانت بوسه

بزنم و به تنها آرزويم که رسيدن به تو مي باشد برسم اما ميدانم که نميداني تو همان

آرزوي مني!نميداني که بعد از تو به آن دنيا سفر خواهم کرد ،

مي دانم و ميدانم بعد از تو ديگر حتي مجالي براي نفس کشيدن نخواهد بود

نيستم.

گاه شايد به نظر رسد که حتي دوستت هم ندارم ولي درست در همين زمانهاست که بايد بيش

ازهميشه مرا درک کني.چون در همين زمان هاست که بيش از هميشه عاشق تو هستم

ولي

احساساتم جريحه دار شده است.با اينکه نمي خواهم ميبينم که نسبت به تو سردو بي تفاوتم

درست در همين زمانهاست که ميبينم بيان احساساتم برايم خيلي دشوار ميشود.

اغلب کرده ي تو که احساسات مرا جريحه دار کرده است بسيار کوچک است ولي انگاه که

کسي را دوست داري ان سان که من تو را دوست دارم هر کاهي کوه ميشود و پيش از هر

چيزي اين به ذهنم ميرسد که دوستم نداري.خواهش ميکنم با من صبور باش مي خواهم با

احساساتم صادق تر باشم و مي کوشم که اين چنين حساس نباشم ولي با اين همه فکر

ميکنم که بايد کاملا اطمينان داشته باشي که از همه ي راههاي ممکن عاشق تو هستم

دوست داشتن درست مثل ايستادن در سيمان خيس ميمونه که هر چه بيشتر توش بموني سخت تر جدا ميشي، و اگر هم بتوني ازش بيرون بياي حتما رد پات باقي ميمونه

هروقت كه دل كسي را شكستيد روي ديوار ميخي بكوب تا ببيني كه چقدر دل شكستي هروقت كه دلشان را بدست آوردي ميخي را از روي ديوار بكن تا ببيني كه چقدر دل بدست آوردي اما چه فايده كه جاي ميخ ها بر روي ديوار مي ماند